پرسپولیس به یاد مردان روزهای دشوار
ادای احترام به جواد حسن‌زاده و حسین کاشی‌نژاد در حاشیه پیروزی سرخپوشان
باشگاه پرسپولیس در ادامه سلسله برنامه‌های تکریم پیشکسوتان، در حاشیه دیدار مقابل صنعت نفت آبادان، میزبان دو تن از یاران قدیمی و از مردان بی‌ادعای تاریخ سرخپوشان بود تا بار دیگر ضمن تجدید دیدار با آنان، یادآور میراث ارزشمند گذشتگان برای نسل امروز باشد.
به گزارش سایت رسمی باشگاه پرسپولیس، در روزی که سرخپوشان ایران با ارائه یک نمایش مقتدرانه، گامی دیگر در مسیر موفقیت برداشتند، ورزشگاه شهدای شهر قدس شاهد حضور دو تن از پیشکسوتان وفادار پرسپولیس بود. این باشگاه در راستای تکریم سرمایه‌های معنوی خود، از جواد حسن‌زاده و حسین کاشی‌نژاد دعوت کرد تا با حضور در ورزشگاه، ضمن تماشای بازی در کنار مدیرعامل محترم باشگاه، خاطرات پرسپولیس دهه‌های ۵۰ و ۶۰ را مرور کنند.
این دو پیشکسوت که از ستارگان آن دوران محسوب می‌شدند، سال ۱۳۵۸ به پرسپولیس پیوستند؛ مقطعی که فوتبال ایران در تلاطم تغییرات اجتماعی و سال‌های آغازین جنگ تحمیلی، روزهای سختی را تجربه می‌کرد. آن‌ها از نسلی هستند که پرسپولیس را با چنگ و دندان حفظ کردند و چراغ این باشگاه را در سخت‌ترین روزها روشن نگه داشتند تا این گنجینه گران‌بها به سلامت به نسل‌های بعدی سپرده شود.
در این دیدار، مرور خاطرات دو یار قدیمی که هم‌زمان به پرسپولیس آمدند، با هم طعم قهرمانی را چشیدند و در دورانی که خروج از پرسپولیس برای بازیکنان آسان نبود، همراه با هم از این تیم جدا شدند، فضایی آکنده از نوستالژی ایجاد کرد. صحبت‌های آنان فصل مشترک پررنگی داشت: در آن روزگار پول نبود، اما عشقی بی‌بدیل در رگ‌های فوتبال و پرسپولیس جریان داشت که شاید تجربه دوباره آن ممکن نباشد.
نکته قابل توجه این که کاشی‌نژاد در آغازِ مسیر مربیگری تارتار (در دوران فعالیت در باشگاه راه‌آهن) در کنار او حضور داشت. او پیوندی عمیق با تحولات فنی فوتبال ایران در چند دهه دارد؛ چه آنکه وحید امیری تنها یکی از کشف‌های این مربی کارکشته است. کاشی‌نژاد همچنین سابقه فعالیت در باشگاه صنعت نفت و تحول ورزشی در شهر قدس را نیز در کارنامه دارد.
از سوی دیگر، جواد حسن‌زاده، هافبک پیشین سرخپوشان، برای هواداران قدیمی یادآور لحظات طلایی است؛ به‌ویژه گل قهرمانی او در جام وحدت که با پاس درخشان علی پروین وارد دروازه ارتش الجزایر شد. حضور حسن‌زاده در پرسپولیس تنها به زمین فوتبال خلاصه نشد. او به مدت ۳۱ سال کارمند مجموعه بولینگ عبده و سپس مجموعه شهید چمران بود؛ همان جایی که سنگ‌بنای پرسپولیس در آن گذاشته شد. او صندوقچه‌ای از ناگفته‌های آن سال‌ها است.
این دو پیشکسوت که به «نسل سوخته» شهره‌اند، به دورانی تعلق دارند که لیگ سراسری تعطیل و مسابقات باشگاه‌های تهران نیز فاقد نظم بود. با این حال، آنان در سفرهای استانی گاه در یک روز تا ۳ بازی انجام می‌دادند؛ مسابقاتی که هیجان و استقبالِ هوادارانش از بسیاری از بازی‌های رسمی امروز، فزونی داشت. هر دو عزیز علاوه بر دوران بازیگری، سال‌ها در رده‌های پایه پرسپولیس، بی‌آنکه امکاناتی در کار باشد، به عنوان مربی به تربیتِ نسل‌های بعدی نیز پرداختند.
باشگاه پرسپولیس مفتخر است که با میزبانی از این مردان پرافتخار، پیوند میان نسل‌ها را مستحکم‌تر کند و این مسیر تکریم، با افتخار در بازی‌های آینده نیز ادامه خواهد داشت.
پرسپولیس فقط یک تیم فوتبال نیست بلکه سرمایه‌ای بزرگ از دل تاریخ است که با ریشه‌های عمیقش، امتداد خواهد یافت.